واژه‌های مرکب، درواقع مفهوم مستقلی است که دو بخش در زیر یک سقف دارد و معانی هریک از بخش‌ها با هم ارتباط دارد. نگارش واژه‌های مرکب چندان هم تابع قاعدۀ روشن و منظم نیست. برخی‌ها خوش دارند تا در این نگارش حسن خط و سهولت در خواندن و نوشتن را در نظر گیرند و برخی‌ها به مفهوم آن می‌اندیشند.

قاعده کلی این است که کلمه‌های مرکب تا حد ممکن پیوسته نوشته شوند؛ مانند: بهبود، بهتر، همدل، همرنگ، چیستان، جنگجو، پنجشنبه و ...

کلمه‌های مرکبی که بخش اول آن یک‌هجایی باشد، باید پیوسته نوشته شوند؛ مانند: بهداشت، بهبود، مهرو، مهوش، مستانه، شبنامه و ...

چه وقت واژه‌های مرکب جدا نوشته می‌شوند؟

  • در صورتی که نوشتن هر دو واژه متصل به هم، بیش از حد دراز شود و خواندن آن مشکل باشد؛ این‌گونه نوشتن هم نازیباست و هم دراز و مشکل.

ننویسیم: تسلیمپذیر و تسلیبخش و تصمیمگیرنده

بنویسیم: تسلیم‌پذیر، تسلی‌بخش و تصمیم‌گیرنده

  • هنگامی که دندانه‌های زیاد واژه‌ها باعث دشواری در خواندن و نوشتن شوند:

ننویسیم: شستشو، خوشسلیقه، شکمپرستی

بنویسیم: شست‌وشو، خوش‌سلیقه، شکم‌پرستی

  • وقتی دو حرف هم‌صدا کنار هم قرار گیرند:

ننویسیم: کیاهاننور، جهاننما

بنویسیم: کیهان‌نورد، جهان‌نما